สปีริตพระดอทคอม
ประวัติ หลวงปู่รอด สุมุตฺโต วัดเกริน จ.ปทุมธานี
ประวัติ หลวงปู่รอด สุมุตฺโต วัดเกริน จ.ปทุมธานี
หลวงปู่รอด วัดเกรินเป็นพระเชื้อสายรามัญที่มีความเข้มขลังทางพระเวทวิทยาคม เป็นยิ่งนักโดยเฉพาะเรื่องคงกะพันชาตรีไม่มีใครเกินแม้แต่พระสมเด็จที่มักมี พุทธคุณทางด้านเมตตาแต่ของท่านกลับเหนียวจนกระสุนเจาะไม่เข้าทำให้พระสมเด็จ ของท่านถูกทหารและตำรวจเช่าบูชาไปจนหมดสนามจนแทบกลายเป็นตำนานให้ได้ยินแต่ เพียงชื่อสมเด็จกริ่ง อ.รอดวัดเกรินนอกจากนั้นท่านยังสร้างนางพญาพิมพ์เล็กแจกเด็กและสตรี สร้างพระสังกะจายแจกแม่ค้า รูปถ่ายและที่สุดของเครื่องรางของคนมอญคือพิรอดแขนและแหวนพิรอดที่ได้รับการ ถ่ายทอดมาจากหลวงปู่รอด แห่งวัดน้ำวนที่เป็นเกจิเชื้อสายรามัญเช่นเดียวกัน และมีศักดิ์เป็นลุงของท่านด้วย
 
เจ้าคุณรามัญมุนี(มะลิ)ยังยอมรับว่าพิรอดของท่านรอดนั้นขลังนักเพราะไฟไม่ อาจเผาพิรอดของท่านให้มอดไหม้ลงได้ แม้กระทั่งงูเห่าถูกคนที่สวมพิรอดอยู่เดินไปเหยียบก็นอนแน่นิ่งไม่วกกลับมา ฉกแต่อย่างใด และก่อนหน้านั้นท่านเคยเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่รอดแห่งวัดเจตวงษ์ผู้เป็นพระ ฐานานุกรมของสมเด็จพระพุทธาจารย์โตดังนั้นท่านจึงรู้สูตรการสร้างพระสมเด็จ
 
ท่านหลวงปู่รอดจึงได้สร้างพระสมเด็จตามสูตรของสมเด็จโตที่ต้องสำเร็จด้วยผง วิเศษทั้ง5ประการโดยท่านจะลบผงเตรียมไว้ก่อนเมือได้ฤกษ์ดีก็จะเริ่มสร้างโดย นำปูนเปลือกหอยมาบดในรางบดยาจนละเอียดเป็นผงซึ่งกินเวลาเกินครึ่งวันในวันๆ หนึ่งจึงสร้างพระได้ไม่กี่องค์พระสมเด็จของท่านเนื้อจึงละเอียดแน่นละมักมี รอยปาดเพื่อลบมุม ส่วนตะไบเงิน ทอง นาค ที่เห็นฝังอยู่ในเนื้อพระก็มาจากการที่ท่านนำพระยอดธงมาตะไบ
 
ซึ่งมูลเหตุก็มาจากเจดีย์เก่าในวัดเกรินพังลงและมีพระยอดธงเนื้อเงิน นาค ทองจำนวนหนึ่งแตกออกมาซึ่งตามคติความเชื่อของคนมอญเมื่อมีคนเสียชีวิตจะเก็บ ศพไว้2ปีและจะทำหน้ากากครอบหน้าไว้เป็นทอง นาค เงินตามฐานะเมื่อนำศพไปเผาก็จะถวายหน้ากากไว้ที่วัดเมื่อมีจำนวนมากก็จะนำ มาสร้างเป็นพระยอดธงบรรจุในเจดีย์เพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาตามคติความเชื่อ เราจึงพบพระยอดธงตามเจดีย์เก่าในแทบจะทุกวัดของจังหวัดปทุมธานี
 
พระสมเด็จของท่านนั้นมีทั่งชนิดเนื้อใบลานและเนื้อผงและผงออกสีชมพูนิดหน่อย มีทั่งชนิดบรรจุตะกรุดสาริกาขนาดเล็กที่เวลาเขย่าจะเหมือนบรรจุกริ่งเอาไว้ และไม่บรรจุตะกรุดสาริกา บางองค์จะมีตะกรุดโทนบรรจุเอาไว้ด้วยซึ่งจะพบเห็นน้อยเพราะเป็นตะกรุดเมตตา พระเครื่องของท่านโดดเด่นทางคงกะพันจนมีชื่อเลืองลือไปทั่วจนคิดว่าพระท่าน ดีแต่เหนียวท่านจึงได้ใส่ตะกรุดลงไปด้วยเพื่อให้รู้ว่าเรื่องเมตตาท่านก็ เป็นไม่ได้น้อยหน้าพระเกจิองค์ใด พระสมเด็จรุ่นแรกที่ท่านสร้างเป็นพิมพ์หน้าเดียว ต่อมาจึงเป็นพิมพ์สองหน้าที่มีทั้งโรยตะไบและไม่โรยตะไบ ปัจจุบันพระเครื่องของท่านแทบทุกชนิดกลายเป็นของหาดูยากไปแล้วครับ


http://www.thaprachan.com/upload/shop_product/23-01-17-09-49-25back-4385.jpg

27.jpg
พิมพ์นางพญา สร้างประมาณ 1000 องค์

พระเครื่องและเครื่องรางของท่านพุทธคุณสูงส่ง สวนทางกับจำนวนการสร้างที่น้อยนิดจึงทำให้เป็นพระที่อยู่ในประเภท คนรู้จักน้อย หรือ เริ่มลืมเลือนไปตามกาลเวลา หลวงปู่รวด วัดเกริน ท่านเป็นพระเชื้อสายมอญ ได้เรียนวิชามาจากพระปลัดก๋ง วัดมะขาม และ มีการแลกเปลี่ยนวิชากับหลวงปูอรรถ วัดน้ำวน บวกด้วยไปเรียนวิชาลบผงจากหลวงพ่อรอด วัดเจตวงศ์ (วัดชินวราราม) หลวงปู่รอด วัดเจตฯ องค์นี้ท่านเป็นพระฐานานุกรม ของสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต) วัดระฆังฯ มาก่อน สันนิษฐานว่าในยุคนั้นมีการไปคัดลอกพระไตรปิฎก จากกรุงหงษามาวัดลิงขบ สมเด็จพระพุฒาจารย์(โต) จึงให้หลวงปู่รอด วัดเจตฯ ซึ่งเป็นพระภิกษุชาวมอญแท้ๆมาช่วยแปลในขณะนั้น หลวงปู่รอด วัดเจตฯท่านจึงได้ศึกษาวิชาลบผงมาจากสมเด็จฯท่านด้วย ซึ่งหลวงปู่รอด วัดเกริน ท่านก็ได้ไปศึกษาวิชาผงนี้มาจากหลวงปู่รอด วัดเจตฯอีกทีหนึ่ง นับว่าเป็นการสืบวิชาเขียนลบผงสายสมเด็จพุทธาจารย์โต ลงมาโดยตรง ทำให้พระเครื่องของท่านมีอิทธิคุณสูงมาก สมัยก่อนแม้แต่โผน กิ่งเพชร ก่อนขึ้นชกมวยก็ยังมาขอให้ท่ารดน้ำมนต์ให้ ท่านหลวงปู่รอดได้สร้างพระตามสูตรของสมเด็จโตที่ต้องสำเร็จด้วยผงวิเศษทั้ง 5 ประการ โดยท่านจะลบผงเตรียมไว้ก่อนเมือได้ฤกษ์ดีก็จะเริ่มสร้างโดยนำปูนเปลือกหอยมาบดในรางบดยาจนละเอียดเป็นผงซึ่งกินเวลาเกินครึ่งวันในวันๆหนึ่งจึงสร้างพระได้ไม่กี่องค์พระสมเด็จของท่านเนื้อจึงละเอียดแน่น

หลวงปู่รอด สุมุตฺโต มรณภาพ พ.ศ.๒๕๑๓ อายุ ๙๐ ปี  หลังท่านมรณะแล้ว  มีคนเข้ามาถามหาวัตถุมงคลของท่านถึงที่วัด  จึงเกิดการทำเทียมเลียนแบบขึ้น  ที่นิยมมี ๒ ชนิด คือ พิรอดแขน และพระพิมพ์สมเด็จ ผู้ทำคือ นายเหล็ง  รามัญจิต ซึ่งเป็นผู้ช่วยถักพิรอดและพิมพ์พระสมเด็จฯ เมื่อครั้งหลวงปู่ยังมีชีวิต รวมถึงคนรอบข้างวัดอีกหลายๆคน หลายคนยังมีชีวิตอยู่  ปัญหาคือ เมื่อหลวงปู่มรณภาพ  แม่พิมพ์พระสมเด็จฯ (ทำจากหินมีดโกน) ไม่รู้หายไปไหน  นายณรงค์  รามัญจิต (ปัจจุบันเป็นกรรมการวัด)  เล่าให้ฟังว่า  ที่บ้านนายเหล็ง  มีพิรอดแขน และพระสมเด็จฯ ผึ่งแดดไว้เพียบ

หลวงปู่รอด ปกติเป็นพระที่สะอาด เจ้าระเบียบและเรียบร้อย  พูดน้อย และละเอียดรอบคอบมาก  วัตถุมงคลที่ท่านสร้างจะพิถีพิถันมาก และสร้างน้อย  ปกติจะสร้างเฉพาะในพรรษา เช่น พระพิมพ์สมเด็จฯ  วันหนึ่งจะได้เพียง ๒๐ - ๓๐ องค์เท่านั้น  กรรมวิธีเริ่มจากให้เด็กวัด ( ปัจจุบันแต่ละคนอายุเกิน ๖๐ปีแล้ว ) นวดผงด้วยหินบดยา จากเช้าจรดบ่าย ระหว่างนี้ หลวงปู่จะเดินมาดูและนำน้ำว่านดอกทองผสมกับปูนแดง ( กินกับหมากพลู ) กับผงอิทธิเจโรยใส่เป็นระยะๆจนกว่าท่านจะสั่งหยุด เนื้อพระที่ได้จึงละเอียดแน่นและเนียนอมชมพูเล็กน้อย จึงนำมากดพิมพ์  เมื่อถึงเวลาถอดพิมพ์  ท่านจะใช้ตอกขูดแต่งขอบข้างพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงให้เรียบ พระสมเด็จ ฯ ของท่านจึงมีเอกลักษณ์
 
ส่วนพระของนายเหล็ง  เนื่องจากบุคคลิกส่วนตัวคงเป็นคนไม่ละเอียดและ/หรือรีบร้อนทำ  บล๊อคแม่พิมพ์ไม่ค่อยทำความสะอาด  ทำให้พิมพ์พระที่ออกมาตื้น ติดพิมพ์ไม่ชัด แม้ว่าจะใช้แม่พิมพ์ของแท้ ถ้าเนื้อหาวหรือแตกราน ขอบข้างไม่เรียบร้อย พิมพ์ออกตื้นๆ ท่านจึงว่า " ให้วาง "

หลวงปู่รอด อดีตเจ้าอาวาสวัดเกริน  ท่านเป็นศิษย์ของหลวงปู่ภู  วัดอินทร์  พระเนื้อผงของท่านจึงมีส่วนละม้ายคล้ายคลึงกับของอาจารย์ คือ หลวงปู่ภู แม้แต่หลวงปู่เทียน วัดโบสถ์ ยังนำพระของท่านมาฝากให้หลวงปู่รอดช่วยปลุกเสกด้วย

credit
มนตรี โทณะวณิก
ขุนศรีพระเครื่อง
เพชร ท่าพระจันทร์
ชมรมพระเครื่องเมืองปทุมธานี
และผู้ทรงความรู้ท่านอื่นๆที่มิได้เอ่ยนาม ณ ที่นี้
 
วันที่ 2 สิงหาคม 2560
มีผู้เข้าชม 1439 ครั้ง
[ดูบทความทั้งหมด]
 

หน้าแรก  |  รายการพระเด่นร้านค้า  |  รายการพระเครื่อง  |  ร้านพระเครื่อง  |  ติดต่อโฆษณา

Copyright 2013 - 2019  ©  www.spirit-pra.com
เบอร์โทรศัพท์. 086-3962846    E-mail: spiritpra.wm@gmail.com